Sklep

Rok wydania 2022Prezentowana monografia jest wynikiem wieloletniego zainteresowania autorki historią sportów konnych w Polsce, od czasów najdawniejszych, kiedy główną formą współzawodnictwa były turnieje rycerskie, poprzez kostiumowe zabawy konne – karuzele i kadryle organizowane w XVIII wieku, działalność tatersali i oddziałów konnych Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” na przełomie XIX i XX wieku, aż po czasy Drugiej Rzeczypospolitej. Okres dwudziestolecia międzywojennego był wyjątkowym w dziejach polskiego jeździectwa, głównie ze względu na szczególne znaczenie broni jezdnych – kawalerii i artylerii konnej w polskich siłach zbrojnych. Sport konny rozwijał się wówczas przede wszystkim w środowisku wojskowym z uwagi na fakt, że obowiązujące w tamtych latach regulaminy oficjalnych międzynarodowych (w tym igrzysk olimpijskich) i krajowych zawodów jeździeckich, dopuszczały do rywalizacji wyłącznie jeźdźców wojskowych. Nie przeszkodziło to jednak w rozwoju sportu konnego także w środowisku cywilnym, zwłaszcza po utworzeniu w 1928 roku Polskiego Związku Jeździeckiego, który otoczył opieką wszelkie odmiany jeździectwa (z wyjątkiem wyścigów konnych) uprawiane zarówno przez jeźdźców wojskowych, jak i cywilnych. Efektem tych działań były znaczące sukcesy polskich jeźdźców na najważniejszych hipodromach Europy i świata, zdobycie czterech medali olimpijskich (2 srebrne i 2 brązowe) oraz kilkudziesięciu nagród w cyklu rywalizacji o Puchar Narodów, organizowanej w różnych miastach Europy (najczęściej w Nicei, Rzymie, Rydze, Tallinnie, Warszawie), a także w Nowym Jorku, w Stanach Zjednoczonych.W konstrukcji monografii wyróżniono osiem rozdziałów głównych, poprzedzonych wstępem mającym charakter metodologicznego wprowadzenia, uzupełnionych zakończeniem oraz częścią dokumentacyjną. Zastosowano układ pracy mieszany, nadrzędnie problemowy, podrzędnie chronologiczny, który autorka uznała za najbardziej odpowiedni do prawidłowego przedstawienia zagadnienia. Ze streszczenia