Szkoła duchowości miłosierdzia siostry Faustyny Kowalskiej

Opis

Objawiona już w Starym Testamencie, a w sposób najdoskonalszy i pełny w Jezusie Chrystusie, tajemnica Bożego miłosierdzia jest głęboko wpisana w historię ludzkości. Dobrze była znana wszystkim pokoleniom ludzi Starego Przymierza i nie mniej żywą jej świadomość mają pokolenia Nowego Przymierza. Nie zawsze jednak stanowiła dla człowieka najważniejsze kryterium jego wyborów i działań. Na przestrzeni wieków człowiek niejednokrotnie okazywał swoją niewierność Bożemu miłosierdziu, która zawsze – jak każda niewierność – godziła w jego bytowanie i zagrażała jego spełnieniu się zarówno w wymiarze indywidualnym, jak i wspólnotowym. Nie brakowało jednak osób, które budziły świadomość tej niewierności człowieka i przywoływały go do kierowania się i życia na co dzień tym właśnie miłosierdziem.

Taką osobą na początku ubiegłego stulecia była siostra Faustyna Kowalska ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, która przypomniała współczesnemu człowiekowi, uwikłanemu w złu, a przez to zagrożonemu bezsensem i rozpaczą istnienia, odwieczną prawdę o bezgranicznej miłości miłosiernej Boga do niego. Jej orędzie miłosierdzia zawarte w Dzienniczku przyczyniło się nie tylko do ożywienia moralno- -duchowego i modlitewnego ludzi, ale stało się także przedmiotem wnikliwych badań teologów, wśród których w szczególny sposób zapisał się ksiądz Michał Sopoćko, dzisiaj błogosławiony. 

                                                                                                                                                                                                           Ze wstępu

Wykaz skrótów

Wstęp

Rozdział I
Fundacja szkoły – doświadczenie miłosierdzia Bożego ze strony fundatora
1.1. Kontekst społeczno-religijny egzystencji Heleny Kowalskiej
1.2. Życie religijne w rodzinie
1.3. Dynamizm doświadczenia Bożego miłosierdzia w Zgromadzeniu
1.3.1. Wierność regułom zakonnym
1.3.2. Ofiarne podejmowanie życiowych wyzwań
1.3.3. Wrażliwość na Boże natchnienia

Rozdział II
Założenia doktrynalne szkoły
2.1. Miłosierdzie Boże fundamentem zaistnienia świata i człowieka
2.1.1. Miłosierdzie Boże przyczyną sprawczą ludzkiego życia
2.1.2. Miłosierdzie Boże przyczyną wzorczą życia człowieka
2.1.3. Miłosierdzie Boże przyczyną celową życia ludzkiego
2.2. Odpowiedź człowieka na miłosierdzie Boże
2.2.1. Pokora
2.2.2. Bezgraniczne zaufanie
2.2.3. Miłosierdzie świadczone bliźnim
2.3. Bycie we wspólnocie Kościoła
2.3.1. Tożsamość z Kościołem – mistycznym Ciałem Chrystusa
2.3.2. Umiłowanie Kościoła

Rozdział III
Środki upowszechniania doktryny
3.1. Środki wizualno-wyobrażeniowe
3.1.1. Obraz Jezusa miłosiernego
3.1.2. Święto Miłosierdzia Bożego
3.1.3. Koronka do miłosierdzia Bożego
3.1.4. Godzina miłosierdzia
3.2. Środki modlitewne
3.2.1. Natura modlitwy i formy jej wyrazu
3.2.2. Przymioty modlitwy
3.2.3. Wartość modlitwy
3.3. Środki ascetyczne
3.3.1. Umartwienia fizyczne
3.3.2. Umartwienia wewnętrzne
3.3.3. Podjęcie cierpienia
3.3.4. Wartość ascezy w rozwoju postawy miłosierdzia człowieka
3.4. Środki sakramentalne
3.4.1. Eucharystia znakiem obecności Boga przy człowieku
3.4.2. Sakrament pokuty środkiem przybliżenia się człowieka do Boga
3.4.3. Sakramenty Eucharystii i pokuty a wzrost człowieka w miłosierdziu

Rozdział IV
Rozwój depozytu duchowego doświadczenia siostry Faustyny
4.1. Rozwój jakościowy
4.1.1. Duchowość miłosierdzia w służbie społecznego działania człowieka
4.1.2. Duchowość miłosierdzia w procesie budowania cywilizacji miłości
4.2. Rozwój ilościowy
4.2.1. Wzrost miejsc kultu miłosierdzia Bożego
4.2.2. Poszerzenie zakresu wyobraźni miłosierdzia

Rozdział V
Szkoła duchowości miłosierdzia podstawą do uznania świętej siostry Faustyny doktorem Kościoła
5.1. Kryteria proklamacji doktora Kościoła powszechnego
5.2. Racje uzasadniające przyznanie siostrze Faustynie tytułu doktora Kościoła
5.2.1. Wzniosłość nauczania
5.2.2. Heroiczność świadectwa życia
5.2.3. Uniwersalność przesłania i powszechność jego recepcji

Zakończenie

Bibliografia
Streszczenie
Summary