Ciało i głos. Poetyki reprezentacji doświadczenia deportacji w literaturze francuskiej

Opis

Nadrzędnym celem niniejszej książki jest bowiem w planie tematycznym – analiza literackich przedstawień doświadczenia drogi deportacyjnej, zaś w planie teoretycznym – próba ponownego „wcielenia” osoby świadka w ramach badań literackich nad utworami ukazującymi doświadczenia koncentracyjne, a w efekcie – zmniejszenie szczeliny pomiędzy inteligibilnym procesem świadczenia i  cielesnym procesem żywego doświadczania. Przyjmuję więc tezę, że doznania cielesnozmysłowe są niedostrzegalnym jądrem doświadczenia koncentracyjnego. Przechowywane w stanie nienaruszonym w jej pamięci cielesnej mają konstytutywne znaczenie dla kształtowania się pamięci przeżyć obozowych jednostki, a tym samym świadectw i utworów literackich, które powstały na jej bazie.  

                                                                                                                                                                                                      Ze wstępu

Część I
Deportacja jako doświadczenie (ciała)

1. Doświadczenie jako temat literatury deportacyjnej
2. Zagłada jako doświadczenie podmiotu wcielonego
3. Pojęcie podmiotu wcielonego w koncepcji Merleau-Ponty’ego
4. Poetyka przedstawiania doświadczenia zmysłowo-cielesnego – fokalizacja

Część II
Francuskie świadectwa i postświadectwa deportacji

1. Ucieczka od ciała – literackie świadectwa
David Rousset, Les jours de notre mort
Charlotte Delbo, Le convoi du 24 janvier
2. Droga deportacyjna jako podróż w głąb własnej biografii
Poetyka i wymowa ideowa Wielkiej podróży Jorge Semprúna
Obraz doświadczenia cielesno-zmysłowego w Wielkiej podróży
3. Ciało odnalezione. Literatura postmemorialna
Alain Fleischer, Moi, Sàndor F
Arnaud Rykner, Le wagon
Yves Flank, Transport

Zakończenie
Bibliografia
Streszczenie